Адлятаюць птушкі у далёкі Вырай,
На радзіму нашых небязгрэшных душ.
Прыйдзе час пакінуць гэты свет няшчыры -
Ты у накірунку іх палёту руш.
Сонца на заходзе неба акрывавіць,
Перад надыходам чорнае імглы,
І душа ў палёце з гордасцю расправіць
Веры і надзеі белыя крылы.
Старонкі старажытных кніг
Мне раскрываюць таямніцы.
Маёй вучонасці крыніца -
Старонкі старажытных кніг.
Гартаць я не стамлюся іх,
Да іх мне прагі не пазбыцца...
Старонкі старажытных кніг
Мне раскрываюць таямніцы.
Шэрае неба.
За вакном дробны дождж.
У асобным пакоі
У адзіноце
Князь п'е віно -
Яго прывёз толькі ўчора
Купец з Італіі -
Рэдкі госць
У гэтай змрочнай паўночнай краіне.
Князь замружвае вочы
І бачыць
Святло паўднёвага сонца,
Белы мармур калонаў,
Натоўп на форуме.
У вушах гучаць гукі
Высакароднай лацінскай мовы -
Яе немагчыма пачуць
Ад жыхароў яго ўласнай краіны.
Яны нават не могуць
Вымавіць яго княскае імя -
Публій Лібон,
Але каверкаюць яго на мясцовы лад -
Палемон!
Успаміны аб тым, што калісьці
У маім адбылося жыцці...
У кастрычніку жоўтае лісце
Пад нагой у мяне шамаціць.
Чую ветра нягучную песню
І спадзяюся, некалі зноў
Для мяне ўсё былое ўваскрэсне
Рэчаіснасцю мараў і сноў.
Пошукі шчасця, славы -
З лёсам не ва ўнісон...
Кубачак моцнай кавы
Хутка разгоніць сон.
Зноў да штодзённай працы...
Я не пазбег нуды!
Ці на зямлі застацца
Змогуць мае сляды?
Дзе заблукала воля?
На тратуары - бруд...
Ці на зямлі ніколі
Мне не змяніць маршрут?
Ён - ад шчаслівых сноў
У паўсядзённасць зноў...
Рытмы гекзаметра - хвалі Эгейскага Мора.
Ноч наступае. У небе халодная поўня.
Ці адшукаю у гэтай салёнай прасторы
Нешта падобнае выспе феакаў цудоўнай?
Час, нібы мора, ў клепсідры пакрыху сцякае.
Мы жа вандруем па свеце у пошуках цуда...
Можа сустрэўшы аднойчы цябе, Наўзікая,
Я пра Ітаку на выспе феакаў забуду...
Што Агамэмнан супраць рэвальвера і кулі?
Наша эпоха не мае патрэбы ў паэтах.
Грэкаў багі і траянцаў навекі заснулі,
Дзесці ў мінулым згубіліся іх сілуэты.
З памяці нашай пакрыху знікаюць героі.
Подзвігі - толькі малюнак у кнізе дзіцячай.
І над руінамі некалькі знішчанай Троі
Можа адзін толькі вецер халодны заплача...
