У сядзібе цёпла ад каміна -
Нашых душаў холад не кране.
Я ізноў чытаю успаміны
Тых, што тут тварылі да мяне.
Многія на гэтым свеце мкнуцца,
Каб пакінуць след сваёй рукі.
Людзі паміраюць. Застаюцца
На паперы чорныя радкі.
Так бывае, так часам бывае:
Штосці вецер пад вечар спявае,
Ціха лісце у парку шапоча -
Распавесці пра штосці нам хоча.
Камяні не гавораць адны,
Хоць і ведаюць многа яны.
Мінаюць хутка месяцы, гады,
Жыццё сцякае горнай ручаінай.
Зусім нядаўна ты прыйшоў сюды,
І хутка трэба гэты свет пакінуць.
Кароткі шлях, а як яго прайсці?
На небе вецер не разгоніць хмары.
Спадзяйся жа аднойчы у жыцці
Спаткаць спаўненне найважнейшай мары!
Аднойчы высакародны прынц,
Блукаючы па порнасайтах,
Натрапіў на прыгажуню -
Ён доўга
Любаваўся выгібамі яе цела,
Стараўся ўявіць,
Якімі будуць навобмацак яе цыцкі,
І ў выніку, закахаўся ў яе.
Ён адшукаў яе ў далёкай Амерыцы,
І ўжо быў назначаны дзень вяселля,
Калі прыгажуня нечакана
Адмовілася ад шлюбу,
Абраўшы кар'еру ў Галівудзе.
Адлятаюць птушкі у далёкі Вырай,
На радзіму нашых небязгрэшных душ.
Прыйдзе час пакінуць гэты свет няшчыры -
Ты у накірунку іх палёту руш.
Сонца на заходзе неба акрывавіць,
Перад надыходам чорнае імглы,
І душа ў палёце з гордасцю расправіць
Веры і надзеі белыя крылы.
Старонкі старажытных кніг
Мне раскрываюць таямніцы.
Маёй вучонасці крыніца -
Старонкі старажытных кніг.
Гартаць я не стамлюся іх,
Да іх мне прагі не пазбыцца...
Старонкі старажытных кніг
Мне раскрываюць таямніцы.
Шэрае неба.
За вакном дробны дождж.
У асобным пакоі
У адзіноце
Князь п'е віно -
Яго прывёз толькі ўчора
Купец з Італіі -
Рэдкі госць
У гэтай змрочнай паўночнай краіне.
Князь замружвае вочы
І бачыць
Святло паўднёвага сонца,
Белы мармур калонаў,
Натоўп на форуме.
У вушах гучаць гукі
Высакароднай лацінскай мовы -
Яе немагчыма пачуць
Ад жыхароў яго ўласнай краіны.
Яны нават не могуць
Вымавіць яго княскае імя -
Публій Лібон,
Але каверкаюць яго на мясцовы лад -
Палемон!
