Летні дождж прайшоў.
Зноў у люстра калюжын
Глядзіцца сонца.

За вакном зіма...
Не вяне ікэбана
Са штучных кветак!

Зіма.
Халодны вецер грае
Сваю сумную мелодыю
На жалейках комінаў,
На струнах правадоў,
Нацягнутых уздоўж бязлюдных вуліц.
І рука паэта
Цягнецца мімаволі
Да паперы і асадкі,
Каб напісаць словы
На мелодыю ветра.

Мінаюць дні. Вандруючы па свеце,
Я бачыў шмат цікавага ў жыцці,
І толькі аднаго не змог знайсці:
Краіны дзіўнай, дзе не плачуць дзеці.

Дарога зноў удалячынь вядзе,
І я, як раней, не губляю мэту:
Спадзяюся знайсці краіну гэту
Быць можа, у жыцця апошні дзень.

На вялікі жаль,
Жыццё - не кіназдымка:
Дубляў тут няма...

Аўтаэкзарцызм:
Спрабую выгнаць беса
З самога сябе...

Ліпеньскі вечар.
Спявае каля вуха
Мне штосьці камар.

Ззяе ў небе зорка Мілавіца,
Лашчаць сэрца ранішнія сны,
І, пакуль не скончацца яны,
Ззяе ў небе зорка Мілавіца.
Нам надзей і мараў не пазбыцца,
Шчасцю мы не ведаем цаны.
Ззяе ў небе зорка Мілавіца,
Лашчаць сэрца ранішнія сны.

За вакном - зіма.
У люстэрку - таксама:
Стаў зусім сівы.

У пошуках шляхоў няновых,
Ствараючы сабе свой Рай,
Я спалучаў са словам слова,
Ствараў сваёй надзеі край.

Але не дамагчыся мэты!
Не атрымала мара плоць.
Недастаткова сіл паэту
Адмераў у свой час Гасподзь!