Даруй мне, вораг, перамогу,
Сябе адчаем не карай...
Мая апошняя дарога
Вядзе мяне за небакрай.

Лятуць буслы у́ далёкi Вырай -
Нам недасяжную вясну ...
I, можа быць ,калiсцi шчыра
Табе руку я працягну.

Ветер мацнее.
Цi не час нам расправiць
Нашы ветразi?

Гэта старасць:
Мёртвых сяброу́ у мяне
Болей за жывых.

Шолах старонак...
Якiм жа будзе далей
Лёс персанажа?

Цягнiк крануу́ся.
Апошняе спатканне
Было кароткiм.

Будзь нямы, нiбы рыба ў вадзе.
Пра душэўны свой боль прамаўчы.
Хай дарога цябе прывядзе
На агонь адзiнокай свячы -

У пакойчык, дзе нiзкая столь,
Дзе бялее абрус на стале,
Дзе ўялякi усцiшыцца боль,
Растварыўшыся недзе ў iмгле...

Пекла iснуе.
Няспоу́неныя мары
Спальваюць душу.

Прокляты карабель,
Прысуджаны вечна
Блукаць сярод бурлiвых хваляу́,
Нiкалi не пабачыць бераг,
Дзе ля мёртвага горада
На закiнутым прычале
З адчаем, любоу́'ю
I мёртвай надзеяй у вачах
Яго чакаюць...
Вечна чакаюць.

Гук палянэзу.
На чыiм тэлефоне
Такi вось рынгтон?

Хваля за хваляй...
Якi банальны вобраз
Трывожыць душу!