Блакітны парасон –
Персанальнае неба.
Ці збудую пад ім
Персанальны свет?
Аднойчы я вырашыў паставіць літаратурны эксперымент: паспрабаваць напісаць верлібрам санэт: каб не было ў ім ані рыфмы, ані памера, але каб пры гэтым была бачна страфічная структура, два чатырохрадкоўе і два трохрадкоўі. Вось што атрымалася.
Кожны ўчынак - гэта крок
У невядомае, яшчэ, неіснуючае,
Што атрымлівае свае існаванне
Толькі дзякуючы гэтаму кроку.
Кожны ўспамін - гэта крок
У мінулае, ужо неіснуючае,
Што набывае існаванне
Толькі ў момант гэтага кроку
Кожны дзень - гэта тысячы крокаў
Што вядуць нас у будучыню,
З якой няма звароту.
Кожная ноч нас вядзе
Чалавечыя душы - кнігі.
Сярод іх -
Тоўстыя і танюткія,
Вершы і проза,
І навуковыя трактаты.
Сяпрод іх -
Цікавыяі не вельмі,
З ілюстрацыямі і без,
А часам сустракюцца нават
З пустымі белымі бачынамі...
Бог - Найвышэйшы Чытач
Гартае старонкі. Быць можа
Штосці вазьме да сваёй бібліятэкі.
Старажытныя інкі, як мы ведаем, пісалі
Мудрагелістымі вузельчыкамі па вяроўцы.
І я чуў паданне, як паэт, закаханы ў недаступную прыгажуню,
Павесіўся на прысвечанай ёй паэме....
