Кожная дарога кудысці вядзе:
- да храму,
- да хаты,
- да карчмы
- да кірмашу.
Часам яна вядзе да вязніцы.
Жыццё - дарога.
Яна прывядзе...
Куды?
Жыццё - гэта шлях.
Нечакана бачу:
Уводзiць у бок,
Спакушае iншым лёсам
Непрамая вузкая сцёжка.
Цi варта...?
Псалтыр кірылічнага друку,
Ікона, кадзіла, свяча...
Гляджу, і нябёсныя гукі
Малітваў у сэрцы гучаць.
І верыцца: некалі зноў
Віно ператворыцца ў кроў!
Яны былі добрыя стралкі
І аднойчы нават упалявалі пегаса,
А потым - долга размаўлялі аб тым,
Ці зручна будзе пісаць пёрамі з яго крыла,
Ці добры будзе пергамент з яго скуры,
Ці дорага будуць каштаваць чарнільніцы з яго капытоў?
А вось шашлык з яго мяса
Ім зусім не спадабаўся!
На гербе даўно знікнуўшага рода -
Укленчаны манах с тварам,
Скіраваным да нябёс,
З малітвай, што імкнецца да Бога...
Шмат вякоў прайшло, як загінуў
Апошні валадар гэтага герба
З роду абаронцаў краіны.
Шмат вякоў працягвае маліцца
За краіну, што бараніў ён,
Манах з яго герба.
Сваю найлепшую карціну - "Вечаровы Горад"
Папулярны мастак адмаўляўся прадаваць
І калекцыянерам, і галерэям.
Часта ў адзіноце углядаўся ён
У павуцінне вулак,
У верцікалі шпіляў,
У вокны дамоў,
Створаных ягоным пэндзалем.
А калі ён памёр,
Ягоны сын,
Кінуўшы аднойчы на карціну выпадковы позірк,
Забачыў, што ў адным вакне, дагэтуль цёмным,
Запалілася святло.
